دوستی با بهار

گاهی مواقع برخی وقایع آنقدر بزرگ و انکار نشدنی هستند که کسانی که از یاد آوری آنها دلشاد نمی گردند سعی می کنند لااقل از عمق و اهمیت آن بکاهند تا کم کم به دست فراموشی سپرده شوند.

امام حسین (علیه السلام) بیش از آب تشنه لبیک بود! 

 

خوب اگر تشنگی حضرت اباعبدالله علیه السلام را از صحنه عاشورا کم کنیم می توانیم کم کم رنجهای کودکان از تشنگی و هراسی که از ددمنشی سپاه دشمن داشتند را هم به فراموشی بسپاریم. می توانیم اصلا از بیخ انکار کنیم که نوزادی هم در کربلا به نام علی اصغر بوده است!! خوب در این صورت این یک جنگ بوده میان دو نفر!!! پس حالا بعد از 1400 سال ما چه می گوئیم؟؟!! متفکر

 

نتیجه اخلاقی:

رخت عزا از تن بیرون کنید و :

1. لباس سفید بپوشید و به شادی بپردازید که در این دعوا و جنگ! یک مرد بزرگ! به آرزویش یعنی قرب به خدا رسیده است!

2. تلاش خود را در جهت روزمرگیها و توسعه مبادلات اقتصادی و علمی و فرهنگی... افزایش بدهید و در حین این کارها یادتان باشد که امام حسین علیه السلام آدم خوبی بود و وظیفه ما هم عشق به خوبیهاست!!

تذکر:

در ضمن حواستان باشد که قرآن را فقط با ترجمه فارسی بخوانید تا معنایش را بهتر!! بفهیمد (نفهمید!) و البته زیاد هم به آیاتی که می فرمایند: از خدا و رسول و صاحبان امرتان اطاعت کنید و یا اینکه از زبان پیامبر خدا فرموده من از شما هیچ مزدی بر رسالتم نمی خواهم جز مودت و دوستی با اهل بیت و خانواده ام ... می توانید فراموش کنید که امام حسین علیه السلام اصلا فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله بودند. الان فقط خوبی مهم است...!!!فرشته

برخی از بزرگواران خواهان توضیح بیشتری در مورد این مطلب بودند که البته سخن به جائی است. لطفا به ادامه مطلب توجه بفرمائید...

 

 این جمله ای که از دکتر شریعتی باب شده و بسیار نقل می شود را به چند دلیل قبول نداریم:

 

1. تشنگی امام حسین علیه السلام در روز عاشورا مطلبی است غیر قابل انکار که ائمه علیهم السلام بسیار روی آن تاکید می کردند. درست است که مردم آن زمان بی وفائی و خیانت کردند اما این امر موجب نمی شود که تشنگی پسر رسول خدا صلی الله علیه و آله را کم اهمیت جلوه دهیم. هر مطلب جایگاه خودش را دارد.

هر زمان که امام زین العابدین ( که معصوم هستند و تمام افعالشان برای ما واجب الاطاعة  است ) آب می دیدند برای تشنگی پدر بزرگوارشان امام حسین علیه السلام می گریستند. ایشان نفرمود که پدر بزرگوارم بیش از آب تشنه لبیک بود!!!! (کمی فکر کنیم! آیا اگر تشنگی کم اهمیت تر از عدم لبیک بود آیا ایشان نباید این را می فرمود؟ ) 

در ضمن تشنگی ابا عبد الله روز عاشورا خیلی مسائل را روشن می کند.

اولا نهایت رذالت دشمنان ایشان که حتی با نهایت پستی در حالی که برتری نظامی و ظاهری ایشان بر اباعبد الله مسلم بود اما به ایشان آب ندادند. پس کسی که امروز از ایشان طرفداری کند باید خیلی از اصول انسانی به دور باشد.

ثانیا نهایت مظلومییت ایشان را در میان امت جدشان نشان می دهد که تا این اندازه آنها نسبت به اصول انسانی دور بودند چه برسد به شناخت ولی خدا.

ثالثا اینکه در راه اجرای امر خدا و امر به معروف و نهی از منکر هیچ نهایتی نیست و .... اینها مطالبی است که یک فرد متفکر  و بی غرض با حضور در مجالس عزاداری در می یابد (خودم هم این مطالب را در همین جلسات یاد گرفته ام) . 

علامه عسکری در کتاب نقش ائمه در احیاء دین در جائی که از واقعه کربلا ذکر می کنند می گویند: شیرخواره امام حسین علیه السلام هم اگر به آن صورت به شهادت نمی رسید قداست و ابهت دستگاه خلافت شکسته نمی شد و مردم عمق فاجعه را درک نمی کردند.(ج16 ص 191 

2. این سخن نتیجه ای به دنبال دارد که آن هم کم رنگ شدن مجالس اقامه عزای اباعبد الله علیه السلام است. می دانیم که اولین مجلس عزا توسط امام زین العابدین علیه السلام   و عمه بزرگوارشان حضرت زینب علیها السلام در شام برگزار شد و بعد از بازگشت اهل بیت به مدینه هم در مدینه مجالس عزا و گریه بر سید الشهدا اقامه شد به دستور مستقیم امام زین العابدین علیه السلام و ایشان در آن مجالس شرکت می کردند.


در زمان ائمه علیهم السلام هر زمان که ایشان امکان برگزاری مجلس عزا داشتند این امر را اقامه می نمودند و به شیعیانشان هم دستور عزاداری می دادند. این مطلب از مسلمیات تاریخ شیعه است که در کتابهایی چون مصباح المتهجد شیخ طوسی و شفاء الصدور فی شرح زیارة العاشور نقل شده است


پس تمام لحظات عاشورا از جمله تشنگیها و جنایتهای خونین در کشتن فرزندان کوچک امام حسین علیه السلام و حتی کشیدن گشواره از گوش دختران و غیره باید نقل شوند که در تمام آنها درسهای بزرگی است همه برای بیان حقیقت لازمند.

از نتایج جلسات عزای امام حسین علیه السلام آشنائی مردم با هدف امام حسین علیه السلام و راه ایشان و آباء کرامشان است که خداوند متعال هم در قرآن کریم می فرماید:

و من یعظم شعائر الله فانها من تقوی القلوب

هر که شعائر الهی را بزرگ بدارد به درستیکه قطعا آن  از تقوای قلبهاست. (حج 32)

این دستور خداوند به بزرگداشت شعائر الهی یکی از مصادیقش، بزرگداشت عزای امام حسین علیه السلام است که موجب تذکر مردم به دین می شود.

کجا بهتر از مجلس عزای امام حسین علیه السلام مردم می توانند با دین خدا و فرمایشات ائمه علیهم السلام آشنا شوند؟

اگر بخواهیم اسلام را بمیرانیم بهتر از تعطیل کردن مراسم عزای امام حسین علیه السلام چه کاری می توانیم انجام دهیم؟ (مستنداتی در تاریخ وجود دارد که دشمنان دین اسلام و تشیع و ایران در فکر بستن در عزاداری ها هستند. می توانید خوداتن این مطلب را جستجو کنید. )

کسانی که در طول سال نسبت به امور دینی بی توجه هستند در این ایام به بهانه محبت به امام حسین علیه السلام به مجلس عزا می آیند احساساتشان با ذکر مصائب تحریک می شود و به دین و دستورات الهی متوجه می شوند و چند کلام حرف دینی می شنوند.

چه بسیار کسانی بوده اند که در این ایام از گناهانشان توبه کرده اند و به راست بازگشته اند و دیگر گرد گناه نچرخیده اند؟

چرا هیچگاه به این امور توجه نمی شود اما در کم رنگ کردن تعظیم شعائر الهی بسیار کوشیده می شود!!!!....

 

 

 


[ چهارشنبه ٩ آذر ،۱۳٩٠ ] [ ۱۱:۱٩ ‎ق.ظ ] [ دوست بهار ] [ نظرات () ]