دوستی با بهار

 ایستگاه دوست شناسی (قسمت سوم)

برای آشنائی بیشتر با بهار دلها، امام عصر و زمان ما، به بررسی حدیث امام رضا علیه السلام در مورد مقام امامت پرداختیم. اینک قسمت سوم این بحث را خدمت شما ارائه می نمائیم:

اصول کافى-ترجمه مصطفوى    ج‏1    ص286    

 پس امامت همیشه در فرزندان او  (حضرت ابراهیم) بود در دوران متوالى و از یک دیگر ارث می بردند تا خداى تعالى آن را به پیغمبر ما (ص) به ارث داد و خود او جل و تعالى فرمود (68 سوره 3) «همانا سزاوارترین مردم به ابراهیم پیروان او و این پیغمبر و اهل ایمانند و خدا ولى مؤمنانست»

پس امامت مخصوص آن حضرت گشت و او به فرمان خداى تعالى و طبق آنچه خدا واجب ساخته بود، آن را بگردن على نهاد و سپس در میان فرزندان برگزیده او که خدا بآنها علم و ایمان داده جارى گشت

و خدا فرموده (56 سوره 30) «آنها که علم و ایمان گرفتند، گویند در کتاب خدا تا روز رستاخیز بسر برده‏اید»

پس امامت تنها در میان فرزندان علیست تا روز قیامت، زیرا پس از محمد (ص) پیغمبرى نیست. این نادانان از کجا و به چه دلیل براى خود امام انتخاب می کنند؟

همانا امامت مقام پیغمبران و میراث اوصیاء است، (1) همانا امامت خلافت خدا و خلافت رسول خدا (ص) و مقام امیر المؤمنین (ع) و میراث حسن و حسین علیهما السلام است....

نکات:

1 - امامت را خداوند طبق ایه قرآن در فرزندان حضرت ابراهیم على نبینا و آله و علیه  السلام قرار داد آنجا که مى فرماید: من ترا براى مردم امام قرار دادم (بقره 124)

2- خداوند پیامبر گرامى اسلام حضرت محمد صلى الله علیه و آله را مخصوص به مقام امامت مى داند با در  این آیه قرآن که خداوند فرموده:

 إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماما (بقره 124) مشخص مى شود که خداوند پیامبرش حضرت ابراهیم را بعد از نبوت به امامت برگزید پس مقام امامت بالاتر از نبوت است چرا که در غیر این صورت براى حضرت ابراهیم تحصیل حاص بود مثل اینکه فردى‏لیسانس داشته باشد و به او بگویند ما به تو دیپلم مى دهیم !!! و از سخن امام رضا علیه السلام آشکار مى شود که رسول خدا صلى الله علیه و آله هم داراى مقام امامت بوده اند.

3- مقام امامت مقامى الهى است چرا که خداوند مى فرمایند : من ترا براى مردم امام قرار دادم (بقره 124).

4- رسول خدا صلى الله علیه و آله امیر المومین علیه السلام و فرزندان ایشان را از جانب خدا امام مردم‏ و  حائز مقام امامت معرفى نموده اند.

 تذکر: المیراث ما صار للباقی من جهه البادی: میراث آن است که پس از گذشتن (ایام زندگانی )‌کسی برای دیگری باقی ماند. همچنین به مالی که از دیگری بدون خریدن و بخشیدن و امثال اینها به کسی منتقل شود میراث گفته می شود. (مفردات راغب به نقل از قاموس قرآن)

[ شنبه ۱۱ آذر ،۱۳٩۱ ] [ ۱٢:۱۸ ‎ق.ظ ] [ دوست بهار ] [ نظرات () ]