سرشک روح افزا

 

            

اگر  شما آزاردیدن یک کودک را از تلویزیون شاهد باشید طبق کدامیک از گزینه های زیر رفتار خواهید نمود:

·       قرار از کف می دهم و به راههائی می اندیشم که بتوانم به او کمک نمایم.

·       نمی توانم کمکی نمایم، اما به شدت متاثر می شوم.

·       بی تفاوت از کنارش می گذرم.

·       به رقص و شادی می پردازم؛ چرا که او بی گناه است و سر انجام به بهشت می رود.

 

 

گریستن: عکس العملی فطری

گریستن، یک واکنش طبیعى است که آدمى به هنگام اندوه یا از شدت خوشحالى و یا در مقابل ارزش‏ها و حالات روحى و معنوى، از خود بروز مى‏دهد.

در سوگ از دست دادن عزیزانمان واکنش طبیعی ای که از هر فردی مورد انتظار است، گریه کردن می باشد. اگر فردی در زمان از دست دادنِ مثلا فرزندش به جای گریستن بخندد و یا هیچ واکنشی بروز ندهد، نگرانی اطرافیان را بر می انگیزد و هیچ کس این عکس العمل را طبیعی نمی شمارد. کسی که با دیدن صحنه آزارِ یک کودک بی تفاوت بماند و یا حتی بخندد، انسانی نابهنجار شناخته خواهد شد که از عواطف انسانی بهره ای ندارد.

اگر بخواهیم در مورد قدر و منزلت و ارزش گریستن و گریه به قضاوت بنشینیم، مى‏باید به محرک اصلى آن توجه کنیم و بهاى آن قطرات اشک را با ارزش آن محرک بسنجیم.  نه تنها ارزش گریه‏ها و گریستن‏ها با یکدیگر متفاوت است بلکه تأثیر و نتیجه هر یک نیز به همین منوال مختلف و متفاوت است.

گریه در قرآن

در قرآن هم اصل گریستن نه تنها مورد نهی نیست، بلکه با توجه به محرک اصلی گریستن مورد تائید هم قرار گرفته است. به عنوان مثال حضرت یعقوب در فراغ یوسف آنچنان گریست که نابینا شد و این موضوع در قرآن مورد نهی یا انتقاد واقع نشده است.[1] همچنین قرآن برای ازدیاد خشوع، گریه را به عنوان عامل موثر معرفی می نماید.[2]

 

گریه بر حسین (علیه السلام) چه نوع گریه ای است؟

هر کس با اندک توجهى خواهد دانست که گریه بر حسین (علیه السلام) گریه محبت است ، آن محبتى که در دلهاى عاشقانش به ثبت رسیده است. گریه بر او، گریه شوق است، زیرا قسمت زیادى از حماسه‏هاى کربلا، شوق آفرین و شورانگیز است و به دنبال آن سیلاب اشک شوق به خاطر آن همه رشادت، فداکارى، شجاعت و سخنرانیهاى آتشین مردان و زنان به ظاهر اسیر، از دیدگان شنونده سرازیر مى‏گردد، و نیز گریه معرفت و پیوند با هدف متعالى و انسان ساز او است.

هیهات که گریه بر حسین (علیه السلام) گریه ذلت و شکست باشد، بلکه گریه پیوند با سرچشمه عزت است، گریه گُنگ نیست، که گویا است، گریه سرد کننده نیست، که حرارت بخش است، گریه بزدلان نیست، که گریه شجاعان است، گریه یأس و ناامیدى نیست که گریه امید است، و بالاخره گریه معرفت است و گریه معرفت در عزاى حسین (علیه السلام) از انحراف و تحریف در قیام آن حضرت جلوگیرى مى کند و شاید به همین جهت باشد که در فضیلت گریه بر سیدالشهدا (علیه السلام) روایات متعددى وارد شده است. از آن جمله، روایتى است که امام صادق (علیه السلام) فرمود: «گریه و بى تابى در هر مصیبتی براى بنده مکروه است، مگر گریه بر حسین بن على (علیهما السلام) که اجر و ثواب نیز دارد» .[3]

آثار گریه بر امام حسین علیه السلام

گریه و عزادارى براى سیدالشهدا(علیه السلام) داراى آثار و برکات مهمى است که به برخى از آنها اشاره مى‏شود:

 

1- حفظ رمز نهضت حسینى

از ارزنده‏ترین آثار و برکات مجالس عزادارى و گریه بر حسین (علیه السلام) حفظ رمز نهضت حسینى است. گریه بر سید الشهدا (علیه السلام) و تشکیل مجالس عزاى حسینى نه تنها اساس مکتب را حفظ مى‏کند، بلکه باعث مى‏گردد شیعیان با حضور در این مجالس از والاترین تربیت اسلامى برخوردار شده و در جهت حسینى شدن رشد و پرورش یابند.

 

2- ازدیاد محبت به امام، و تنفر از دشمنان ایشان

خداوند به رسول مکرمش در قرآن می فرماید «قل لا اسئلکم علیه اجرا الا المودة فی القربی[4]» مهرورزی به اهل بیت و ابراز محبت به ایشان تکلیفی الهی است که در قرآن به آن اشاره شده است.گریه بر حضرت سیدالشهدا (علیه السلام) از مواردى است که هیچ انسانى از فرط دلسوزى و انقلاب، طاقت بردبارى و تحمل در برابر استماع مصائب او را ندارد، و این گریه و بیقرارى ، علاوه بر ازدیاد محبت و مهر و مودت، موجب کثرت تنفر و بى‏زارى از دشمنان و قاتلان آن حضرت شده و موجب برائت دوستداران این خانواده از دشمنان ایشان مى‏گردد. این گریه و عزادارى ابراز کمال تنفر در برابر تعدى و تجاوز و ستمگرى و پایمال نمودن حقوق جامعه و به ناحق تکیه زدن بر مسند حکومت آنان مى‏باشد.

3- آمرزش گناهان

امام رضا (علیه السلام) فرمود: «اى پسر شبیب ، اگر بر حسین (علیه السلام) گریه کنى تا آنکه اشک چشمت بر صورتت جارى شود، خداوند گناهان کوچک و بزرگ، و کم یا زیاد تو را مى آمرزد»[5]

4- آشنایى با حقیقت دین و نشر آن

5- سکونت در بهشت [6]

6- شفا یافتن

7- گریه کننده بر حسین، در قیامت گریان نیست[7]

8- امان از سکرات موت و آتش دوزخ [8]

چرا خداوند چنین پاداش هائی را برای گریه بر امام حسین علیه السلام قرار داده است؟

راز تمام این امتیازاتی را که خداوند بنده صالحش حضرت سید الشهدا علیه السلام را مخصوص آنها نموده است، را با داستان زیر بیان می نمائیم که امام عصر علیه السلام به سید بحر العلوم در مورد آمرزش گناهان با گریه بر امام حسین علیه السلام فرمود :

پادشاهی به همراه درباریان خویش به شکار رفت، اما از اطرافیان و همراهانش باز ماند و به سختی فوق العاده ای افتاد و بسیار گرسنه شد. خیمه ای را دید و وارد آن شد دید که پیرزنی به همراه پسرش در آن زندگی می کنند و بز شیر دهی دارند و از راه مصرف شیر آن بز زندگی می کنند. پیرزن  بدون

/ 2 نظر / 24 بازدید
پژمان اهورامزدا

آرام بگذار مردگان را به خاك گفته بودم يادت هست ... ؟ رفیق عزیز مطلبت رو خوندم ، امید دارم روز به روز در کنار هم به آنچه که نداشته ایم برسیم !!! پژمان اهورامزدا www.pezhlvlan.persianblog.ir منتظر صدای قشنگ قدماتون هستم .......